Gevleugelde daden

164    TIENDE KAPITTEL.

Mevrouw en Amélie sliepen na ’t gebeurde dikke vier-en-twintig uur, meneer bleef nog langer onder de wol, om zijn voet rust te gunnen.

Toen verkneuterden ze zich gezamenlijk in de welbehagelijkheid van hun thuis.

Wat deed alles frisch en nieuw aan na de nachtmerrie bij de wolken.

Mevrouw liet zich door Amélie geklutste eitjes en geroosterde boterhammetjes met ansjovis voeren.

Ver-zaligd in de mollige breedheid van den leunstoel voor ’t raam, de voeten op een bankje, Tutu en Zo op ’r schoot, beglansde ze de voorbijgaande, nieuwsgierige menschen met zonnig-genoeglijke groetjes — en las de feuilletons der krant, die ze op Koepelsteyn niet had kunnen bijhouden.

Lieve huiskamer-teederheid omspon haar.

Ze zei wittebroodsweek-achtige dingen tot Pieter, die óver haar aan 't andere venster, dronken door de meigeuren van zooveel plots ontluikende hu-welijks-bloesems, de gelukkige vette handen over ’t ontknoopt vest gespannen hield en herhaaldelijk in droom-toestand, met vredige kreuntjes-van kokende-koffie snorkte.

Jaren, lange jaren had zij hem den droom, den waarachtigen droom, die zich in snorken verzinnelijkt, door vinnige interrupties gebrijzeld.