Gevleugelde daden

ANGSTEN EN VREDE.    145

de leidsels in de eene hand, ’t mes bij de andere.

„Ik ben van den toren gesprongen,” lei Pieter uit, lang-gerekt geeuwend, zwaar-kakend geeuwend als ’n uitgeputte hongerlijder.

„Zoo,” antwoordde de boer ongerust — straks had-ie *n gek, ’n losgebroken gek naast zich zitten: „Zoo ben jij van 'n toren gesprongen? Wel man — da’s héél knap.”

„Ja,” geeuwde Pieter, met dikke geeuwtranen in de oogen: „en ’k heb ’n razenden honger — ’k heb” — even nam-ie rust voor ’n nieuwe diep-deinende geeuwing: „’k heb niks as ’n stukkie kaarsvet gegeten ....”

„Wel — wel,” grinnikte de boer doodelijk-angstig — nog liever ’n struikroover as ’n krankzinnige naast je! — „wel, wel! Nou da’s héél lekker. Dat eten we thuis ook.” Je most ze niet tegenspreken. „Hurt! Hurt!”

De opgejaagde zweep striemde ’t paard, dat ’r vandoor vlóóg: „En — en — die kapotte fiets — waar hei je die vandaan? ...”

„Nérgens,” sprak de heer Zwaluw in’n flauwte opzij-zakkend.

„Nou — da’s ’n geval!”, gromde de boer, zoo ver mogelijk af-schuivend, maar ineens boog-ie dicht ’t hoofd naar de borst van den vent, die met lapjes van vijf en twintig sméét en met ’n Gevleugelde Daden.    10