Kleine verschrikkingen

232    DE    DERDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

»meer water an je voete as je je hééle leven zei drinke!”

„Waar liaalt u de gijn vandaan!” —, zei Selien, zeurig-ongemaklijk, met moeilijk bedwongen lust om kattig uit den hoek te komen.

Addenój, wat ’t dütirde eer je de boot zag. Nou zatte ze ver over ’t hallef uur op de juttebalen en kon je nog minstes anderhallef uur kijke. Nee, ze hièld ’t niet uit. Ze werd ’r naar van. Opstaand, vastbesloten, bijna huilerig, zei ze dat ze erges in de buurt zure balletjes ging koopen.

„As je ons dan maar nie misloop,” praatte moeder, geduldig de verte bestarend, zeker dat zij ’t groote schip met de twee schoorsteenpijpen ’t éérst zou zien.

„Ja, ’k bin daar ’n kind!”, schouderschokte Selien, de juttevezels van ’r japon plukkend.

Alleen met oom Mau, begon moeder ’t water rustiger te bedroomen.

’r Ouwe oogen van bruin-beloopen wit, werden vochtig en omdat ze ’r neus most snuiten, vroeg Mau vanzelf:

.. .„Wat huil je nou — hei-je één reden om over te huilen?" —, sprak-ie druk-goedig, wel voelend waaran ze dacht.