Kleine verschrikkingen

DE DERDE KLEINE VERSCHRIKKING.    231

sneeuwstuiving zwiepend, ’t Gesteun uit den schoorsteen gromde als ’t toedreunend gehijg van ’n hond en de golfslag, langzaam van zwaai, diepdeukend en stijgend met ruchtloos gesehok, brak met korzlig gegolf tegen den kaaimuur.

Aan de overzij, waar de dokken waren, roodbruine tanks poorten en hallen in ’t gladblauw der lucht donkerden, priemden de masten van ’n fregat en geklikklak van rustlooze hamers, rap van slag en metaal-snauw, klopperde zoo driftig van schaakling, dat ’t klare rumoer zonder één donkerte bleef.

Selien, ’t klevend voiletje boven ’r oogen, hield ’r hoed wat gebogen.

De schaduw van den rand lei als ’n ellips van ’r oorlellen naar ’r neus. Ze ademde met ’n gespitst neusje, zuinig met ’t luchthapjes-nemen. ’t Was erger as om te bezwijke — zoo’n misselijke hètte — zoo’n zon in je rug. En geen spoog water te krijge.

„ ... ’k Hou ’t nie uit van de dorst,” zei ze nog eens: „’k Bin zièk van de dorst.”

„Je heit toch niks bizonders gegete — hoe ken men dorst hebbe zoo vroeg an de dag,” praatte moeder verwonderd.

„D’r is anders water zadde,” grapte oom Mau.*