Kleine verschrikkingen

210    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

klare hale, dat Sien voorzichtig schonk, rondkijkend of de veldwachter ’r niet was, en Dribje nieuwsgierig sloop aan om te luistren.

»Ga met ’r mee’, zei Sien stroef, Engel toesnauwend: „je komt toch nie van ’r af... *

„Nou lol hei’k ’r nie in,” gromde Engel: „ik verdom’t!” „Mot je schandaal hebben?”, snauwde Sien weer: „Alla! Toe ga mee... en sluit ’r op as de vlegels van meiden nie thuis zijn!”

„Wat is d’r?”—, vroeg Dribje, deelnemend-vrindlijk. „Niks,” zei Sien bot: „Nou Engel?”

„Wat mot ’k in Jezis-naam doen?”, protesteerde Engel, ploeterend in ’t teiltje, dat zurig rook van bier: „’k Zie d’r niks in ... Ik verdom jou!” .. .

Dronken as-ie was, werd-ie killig van doen. Truus begon weer te drensen.

„Ga is mee ... Lieve Engel!... Ach d’r oogen .. . d’r oogen !”

„Wat heit ze dan?”, drong Dribje aan. Maar de muziek zette weer in en ’n nieuwe ris meiden en boeren hi-ho-de den stal in. Het werd nu ’n ruzie, gesmoord van Sien en Engel achter de toonbank. Hij bang en sterk door de menschen rondom was koppig van weigring.