Kleine verschrikkingen

204 DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.

te verzetten tegen de golving van angst, die achter de oogleden als ’n vloed geelvlammend licht brandde en ’n huiving van kou langs den rug over het achterhoofd trok. Dan gréép *r de knóp weer — de zwarte knop met ’t glansplekje — tobde ze wat ze doen most — steeg opnieuw de heete angst als ’n verstikking, striemend de beenen, den adem schroevend als in wurgenden wrong.

Engel, achter de toonbank in den stal, was juist bezig glazen te spoelen in ’t zinken teiltje met bier-water toen ze hem aanstiet.

„Zoo, Truus kom-ie is kijken?” —■, zei hij, stot-rend, rood van het drinken.

Aan het gebeef van haar handen, het zenuwgetrek van ’r kin, merkte-die dat ’r iets mis was.

„O! —, kreunde ze, de handen naar de slapen brengend, afwezig: „O!”

Hij, denkend dat ze een van ’r buien had, vloekte, het glas met ’n smak neerzettend. Of ze goddoome hiér most kommen? Wat ze hier te maken had? Of ze as de weerlicht na huis wou gaan! ’t Was hier nie de plaats voor ’r küren.

Woedend snauwde hij haar af, zonder dat iemand