Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    203

doozen — enne de weegschaal — de gewichten — ’t geklop van de hersentjes — ’t dikke buikie — de luren — enne nog is de borst en ’t gezuig... Suffig bleef ze kijken naar de lekstreep op ’t vrouwshemd en tranen riggelden van ’r wang op de bank.

De muziek bij Engel, tettrend opnieuw schrikte ’r op, sloeg ’r met angst.

Bij tijden kromp ze bij luider lawaai, dreunde ’t helsch in    ’r hoofd, asof    ze    in    ’n grot stond, kra

kende geluiden echooden.

’n Klit meiden en jongens trapte voorbij, vlak langs het huis — vanzelf schuwden ’r oogen naar de deur van de zijkamer, die an stond, niet in het slot was geglipt. Naar den knop bleef ze staren, stèren met angstig gekrop in de keel, aanhuivrende kou over den rug. Het was ’n zwart-gelakte ijzeren knop met 'n tinachtige glansplek van handengewrijf, glans-plek vetachtig glimmend. Dat greep ’r, dwong ’r, hield ’r aandacht vreemdelijk vast, terwijl ze dacht an de oogen, de    open oogen, de    lichtblauwe    oogen onder ’t

wit van de muts.

Plots woest het hoofd    in    de    kom    van ’r handen

slaand, de    nagels vlijmend    in    ’t    vel,    poogde ze zich