Kleine verschrikkingen

172    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

nooit meer na huis... Dat zee-die voor we trouwden... Nog an de huwelijksche dag zee-die ’t.... En zoo as die de pest heit an Sien... en...”

Haar spreken was van ’n zachter gerustheid, nou vrouw Abel kalm stond te luistren en gevoeliger wordend door de zekerheid dat ze wel blijven zou tot Jannie met de petroleum terug kwam, begon ze confidenties :

„ ... Zoo as Engel de pest heit an Sien.... We hebben allemaal de pest an d’r... Snoepen as ze doet.... Klaassie mot tellekes stiekum peperemunt voor d’r halen en zoethout.... En an Sinterklaas heit ze ’n heel suikerhart alleen opgevreten .... En vies as ze is.... Alles doet ze in één emmer, d’r groente wasschen, d’r vulnis.... Zoo as ze de grond gedweild heit, wascht ze d’r groente weer in de emmer. D’r gaat geen middag voorbij zeit Engel, of d’r zitten haren van d’r in ’t eten en over de japon van de ouwe vrouw,

toe die hier gebracht wier, liepen zoo de luizen____

Toe zee Simon je mot ’r goed schoonmaken.... Toe zee ik: as de luizen weggaan dan sterft ze.... Nou ïs ze gestorven. En ’n hartzeer as ’k ’r van hei dat ze me nie gezoend heit, dat ze me nie gezoend heit” ...., eindigde ze in plotslingen overgang aan de doode denkend.