Kleine verschrikkingen

DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.    171

vloers, ’t deksel nog niet an-geschroefd, wat’t gebruik was.

De kist stond op den grond met ’tèindlijk-dood vrouwtje.

Vrouw Abel, verveeld, hield de boodschappenmand op de ronding van ’r arm. Ze noemden ’r Dribje in ’t dorp, omdat ze zoo parmantig dee met dribbel van heupen, altijd gehaast liep alsof de dag veel te kort was. Ze was kittig van doen met piendere beentjes, beentjes als aaltjes beweeglijk. Al wat ze boodschapte leek gewichtig en druk. Met ’n pond soda in ’t mandje, kon ze den weg zoo smaaklijk-ijvrig betippen, zoo drib-blend met schokkende heupjes, dat elkeen wel zei: de vrouw van Abel heit inkoopen gedaan èn wat heit ze ’t druk — èn wat ’n bereddering om niks.

„O* —, drensde Truus, weer heelmaal van streek —, „as ’k an die tij jen van vroeger denk — hoe we ’t toe beter hadden, véél beter — geen winkel hoor — slecht hebben we ’t nog nie — me man is ’n best zeeman en ’n goeie man en nie zoo an de drank as me broer Engel.... Die heit ook dikke beenen van ’t drinken.... Maar is dat ’n wonder ?.... Is dat ’n wonder? Zoo’n vrouw as me schoonzuster zou de beste man na de kroeg jagen.... Is ’t nie waar? Mijn man zeit altijd: as jij ’t bont maakt dan kom ik