Kleine verschrikkingen

162    DE    TWEEDE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

zich schaamde. Er was niet éen gevoelige in de familie, gevoeligs had ze nooit voor zich gezien. Je geneerde je as moeke je ankeek. ’t Was of je bezig was te liegen — öf centen uit de toonbankla gapte — öf je ’n jurk met ’n modderrand an had, elkeen je nakeek. Zoo kemiek. Zoo verrekt-kemiek. Net of je iemand met open oogen voor de mal hield — of je je an-stelde .... Nog meer gegeneerd had ze zich gevoeld, toen ze ’s middags naar de loods liep met ’n warm kliekje, dat ze lacherig onder ’r schoot hield, omdat ’t zoo verdraaid stond as de mènschen ’t zagen. De vrouw van Breeman had ’r angesproken voor de deur, ’r an de praat gehouen, ’r nieuwsgierig gevraagd wat ze zoo weghield — toen had ze vierkant gelogen dat ’t niks was, niks, heelemaal niks. In het varkenshok bij moeke, was ’t nog gekker geweest. Moeke zslt net te eten. Klaasje had ’n pan hutspot gebracht met ’n stukkie klapstuk voor den jaardag en zoo dronken as groomoe keek omdat ’r van twéé kanten gebracht wier. Zoo had ze ’t ’n week lang gedaan, stilletjes, zich onprettig voelend as ze ’t dee, zoo onprettig asof je buiten je stand gekleed ging of alléén de volle kerk most binnenkommen. Toen was ze ’r mee uitgescheiden, verveeld, verlegen. Nog