Kleine verschrikkingen

158    DE TWEEDE KLEINE VERSCHRIKKING.

geholpen. Ja, hier lee ze rustig en best, zonder ruzie, zonder gekijf, zonder slaag. Eiken dag bracht Klaasje, de oudste van Engel, ’n zieklijke jongen, het eten — soms kwamen Jannie en Suus, soms ging ze zelf even uit, langzaam voortsukklend, opzoekend ’r vriendin Staas, die acht en zeventig was en heelemaal niet meer loopen kon. Met den winter kwam de ruzie weer los. Engel had twee biggen gekocht om te mesten en in te zouten — zoo groot was de loods niet. Toen liep Sien, zuur en kwaadaardig naar Truus — en of dat nou was om te tempteeren as d’r ’n kamer léég stong dat zïj de last van de ouwe most hebben — en hoe dat nou most met de biggen? Truus verward idiootrig an ’t huilen en Suze, ’n kreng van ’n meid al was ze pas vijftien, an ’t opspelen tegen tante, dat groomoe zelf weggeloopen was, dat moe d’r heele leven voor groomoe gewerkt had, dat ’t nou is de beurt van oom Engel was — dat ze zelf nie te vreten hadden. Tante Sien vinnig, valsch, belust om te slaan, had Suus gescholden voor snotneus en kwaje meid, maar Suus, kattig, had gezeid dat zij oome Engel nie was, dat zij zich nie met ’n kruik op d’r hoofd zou laten slaan, dat ze niet zóóveel om tante gaf. Toen tante valsch: dat ze met Mar nie te maken had, met