Kleine verschrikkingen

DE EERSTE KLEINË VERSCHRIKKING.    141

„Een honderd drie en veertig in één seizoen — da’s mooi — da’s heel mooi. Daar heit ’t vreemdelin-ge-verkeer plezier van en nou binne we begonne — met prentbriefkaarte — oök ’n machtig goeie inval...”

Zachjes kabbelend ging z’n gepraat, tot-ie vanzelf op ’t kerkhof zweeg.

Driemaal wandelden we om den kerktoren heen, driemaal kwamen we langs ’t versch gedolven grafje. Toen werd ’t ’n kort gedrang naar de aardkluit. Er was ’n buitengewone belangstelling. Zoowat al de badgasten, al de dames en heeren waren langs ’n binnenpad naar ’t kerkhofje geklommen. Mevrouw De Waard hield den arm om ’t middel van ’r dochtertje, Boutens was ’r met vier kindren, de heer en mevrouw Van Vliet stonden in de voorste rij naast Maartens. Het was ’n mondain clubje met zomersche strandpetjes en parasols, vreemd-vroolijk afstekend tegen de donkere aardplek met ’r binten, touwen en schoppen. Nog rumoerden de achterste kinderen, die ook wouen zien, maar de veldwachter, grimmig toe-stappend, maande tot stilte. Even was die ’r. En dat gaf het aandoenlijkst moment. De struiken wirden en suisden, de vogels