Kleine verschrikkingen

140    DE    EERSTE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

we motte varrekes slachte — en je ken je met goed fatsoen nie van de eterij afmake...”

„Daar kan ’k geen raad in geve,” antwoordde ’k.

„Nee dat ken u net nie,” sprak liij gelijk met me op stappend, linkervoet voor, rechtervoet voor.

De    stoet draaide    ’t    kerkhoflaantje in. Boven op ’n

duin,    scherp    tegen    ’t    heftig-stralend licht, kantte de

plomp-witte toren met ’t klein kerkgebouwtje. Zwaarder van dreun gromden de slagen en ’t klompengeklepper verdofte in ’t schulppad.

„Is u lang hier gelogeerd?” —, vroeg rn’n buurman weer.

„Nee,” zei ’k kort, onprettig gestoord in de nieuwe stilte van stukgetreden schulpen.

„Zoo,” praatte hij gemoedelijk voort, blij dat we ’r haast    waren:    „zoo    —    nou dan mot u is bij gelegenheid op de    toren    klautere. Daar heit u ’t mooiste

gezicht van de wereld en as ’t warrem weer is, zoo as vandaag, dan ken u boven op ’t plat liemenade krijge. Daar heit ’t vreemdelinge-verkeer voor gezorgd — en da’s mijn voorstel geweest — en ’k hei d’r eer van — de vorige zomer hebbe we d’r u raait nooit hóéveel flessies liemenade en gemberbier geschonke?”. . .

Ik gaf geen antwoord.