Kleine verschrikkingen

126    DE EERSTE KLEINE VERSCHRIKKING.

In de leegte der gang klonk neef’s stem: „Eerste deur rechts, asjeblief”.

De deur schorde in ’r roestige scharnieren en in de opening donkerde in volle statigheid de gekleede-jas-figuur van den dominee.

An z’n stem, toen-ie langzaam zei: „Goeienmorgen," hoorde je zonder aarzeling dÈLt ’t ’n dominee was.

Even keek-ie zoekend de schemering af, wachtend of niemand ’m tegemoetkwam.

De president der muziekvereeniging, die ’m kende, stond op, riep de achterkamer in: „Plas, daar is de dominee!".

Dominee deed ’n paar stappen en zeker van z’n gebaar onder de omstandigheden, ging-ie de achterkamer binnen.

Onmiddellijk vulde z’n stem het vertrek.

„Is u broeder Plas?"—, vroeg-ie, onzichtbaar achter den kamerwand.

„Ja domienee," klonk Plas’ stem.

„En dat is de moeder? Jawel!”

Een stoel schrapte over den vloer.

Dominee ging bij ’t bed zitten. Nog zag ’k ’m niet, maar langzaam verwonderd over ’t gesprek, kwam ’k mee in de deuropening.