Kleine verschrikkingen

124    DE EERSTE KLEINE VERSCHRIKKING.

hoed, die jaren in de vochtige kast had gelegen, door z’n vrouw laten strijken — nu met 'n witte das, zwarte glacees èn diep uit de mouwen hangende manchetten,    sloeg-ie ons    allemaal.    Toen-ie    me zag

boog-ie in deftigheid en hervatte den loop zijner wijs-geerige gedachten, waartoe ik me dan ook zette, omdat je ’r niet aan ontkomt in de suggestieve buurschap van zooveel wenkbrauwe-koppeling en lippe-stremming. Wel kostte    dat moeite.    Eéns heb    ’k, als    persman,

bij ’n graf gestaan, waar redevoeringen werden gehouden en elk van de tien sprekers in zenuw-bleekheid wiebelde om wat anders te zeggen, zónder de inleiding dat ’t gras voor de voeten was weggemaaid. En bij den achtsten spreker die een bonte metafoor bouwde van... ’n ster aan den kunsthemel... die aan ’t firmament. .. baan bewegen . . . enz. ... en hakkelend bleef steken    in ’t dooie    slopje van    het tè    schoone,

pieplachte ’k    onbetaamlijk    en kneep ’k    me zelf    ’n blauwe

plek in m’n arm om het decorum te herwinnen... Eens in ’n volgkoets heb ’k met drie andre schelmen onbedaarlijk gelachen om ’n kraai naast 't portierglas, die telkens opnieuw ’n glinstring aan de punt van z’n neus kreeg. Ik verdedig me niet. Het was onzerzijds onbehoorlijk.    Maar ’t over-het-plechtige-heen,