Kleine verschrikkingen

DE EERSTE KLEINE VERSCHRIKKING.    119

weggesmeten, toch nog benauwd van ’t rooken: „da’s nooit diep genog. Daar ken je nie in staan*...

„Ze mot ’r in lègge, stommert,” schreeuwde Chris, kwaad — niks as de jónge begreep — „en as ze leit gaat ’t zand ’r over”. ..

„Motte we dan wachte tot ze kömt?*, vroeg Trien die graag weg wou.

„Wel nee,” zei Chris weer: „ze komt eerst over’n uur en dan mag-ie ’r toch nie bij blijve. We zelle ze op stokkies steke, hè?”

Haar kleine vingers staken ’n tak in den aardwal van ’t grafje en daaraan met voorzichtig gebaar hechtte ze de twee kransjes van paardebloemen.

Toen wou Jan weten hoe diep ’t graf was, maar Chris wou ’t niet hebbe.

As de doodgraver — die Mnge — ’t zag, zette-die je achterna.

„Kom maar mee,” wenkte ze: „nou hebbe wij óók wat an Agnietje gegeve*...

De klompjes klepperden over de net-gele tegels.

Zóó bleef ’t graf met de zacht-wuivende leelijke kransjes op ’t verdronken vriendinnetje wachten.