Kleine verschrikkingen

96    DE    EERSTE    KLEINE    VERSCHRIKKING.

Dat alles verhaalde hij later.

In de tuinkamer, bezig met de maat der withouten planken voor ’t kistje, had hij geen lust te praten, ik geen lust te vragen.

Na wat leeg troost-gebrabbel, dat in de stilte van ’t vertrek, bij den gebukten man nög onzinniger klonk dan mooi-weer-gepraat in ’n sigarenwinkel, bleven we zwijgend toezien en eene verwondering groeide in ons, eene wrevelige verbazing om ’t dociel-knutslend doen bij de planken.

’n Vader, had je je altijd voorgesteld, moest kapot zijn bij ’t lijkje van z’n kind, en deze hurkte met ’n dor-oud gelaat naast den gereedschapsbak.

Z’n zekere handen hadden eerst vóór de vensters witte lappen gespijkerd, nou teekende-die delèngtevan z’n dochtertje met timmermanspotlood op de rulle zij der wit-houten delen.

Dat hinderde je — daar stond je in diè dagen met ’n overgevoelige superioriteit tegenover.

’t Ordelijk wezen van den braven kerel, die zoö vast an z’n dagelijksch doen zat, dat-ie z’n handen ging wasschen vóór-ie met ’t verschrikkend telegram bij mevrouw en meneer durfde gaan — ’t geslagene van ’n verdriet dat geen uitweg vindt, dat in ’n öp hoofd