Kleine vertelsels

72    DROOMPAARD

den! Ik liep naar de hooge, steile trap, zag John beneden wurmen. Het paard ging geweldig te keer, steigerde, bliefde zich schrap te zetten. Ik wierp een kropje salade halfwege. Het paard trappelde de trap op, greep de krop, liep weer achteruit, keek mij met zware, fonkelende oogen aan. Wat zoo’n beest ’n streken kan hebben!

„Geef ’m ’n mep John!⁵⁵, schreeuwde ik, zweetend vol inspanning.

John sprong op het gezadeld paard, gaf het de sporen.

Zonder uitwerking. Het edele dier hinnikte smartelijk met de krop sla in zijn bek, weigerde pertinent.

Op het geraas kwam de juffrouw van één hoog op haar portaaltje.

„Wat mot dat nou?⁵⁵, vroeg ze zeurig.

„Ik mot me paarden,” lei ik uit.

„Nou, da’s wat moois voor me trappe,” klaagde ze.

,,’k Zal je d⁵r wat voor geven,” zei ik edelmoedig.

„Nou, kijk nou is, hoe dat beest me schoone trappen bevuilt,” begon ze te kijven.

„Pas maar op, ’’waarschuwde ik: „als je overreden wordt, is het te laat” . . .

Het paard, opgejaagd door mijn palfrenier, had een sprong genomen, hamerde de trappen op alsof het huis werd afgebroken — bleef in de kromming steken.

De trappen en gangen van een huis in de Pijp zijn niet op paarden berekend.

„Achteruit, John!”, kommandeerde ik. Mijn hospita is lang niet tam uitgevallen als haar meubeltjes bedorven of het wit van haar portaal besmeurd wordt.

Het paard stommelde achteruit, hout splinterend van de traptreden, kalk aftrappend.

„Kijk nou is wat ’n schandaal, wat ’n last!”, huilde de buurvrouw.