Kleine vertelsels

ii6    FONDANT

slagen. Zijn vrouw wrijft met de punt van d’r tong de fondant fijn tegen ’r tanden. Corrie kauwt en tipt met ’r parasol zand weg, grijze spikjes, die in ’t water vliegen — Jet frommelt ’t toetje, kraakt ’n suikerboon.

„Weet je wie daar gaat?”

„Die dame met de shawl?”

„Nee, meer naar achter.”

„Nee, tante.”

„Da’s de prinses die hier gelogeerd is.”

„Die daar, in ’t zwart?”

”^Ja*”

„Hoe eenvoudig, hè? Dat zou je nou heelemaal niet zeggen.”

„Wat zegje d’r van? Ze komt ’s middags an table d’hóte en heeft niks bizonders an zich. Gister zat ik naast d’r. Ze heeft van alles gegeten en toen ze opstond zei ze „Mahlzeit”.

„Hoe aardig.”

„Heb u niet met ’r gesproken?”

„Nee. Want ik ken niet zoo goed Duitsch en ik wist niet hoe ik d’r moest anspreken.”

„Prinzessin, natuurlijk.”

„Da’s nog zoo natuurlijk niet. Je spreekt ’n koning toch ook niet met koning an. Nee, ’t is niet makkelijk.”

„Ze komt net onzen weg uit.”

„Hendrik neem je hoed voor d’r af.”

„Oom slaapt.”

„Hendrik!”

„Wat is d’r?”

„Neem even je hoed af voor de prinses.”

„Moet je me da&rvoor wakker maken.”

„Wat groette ze lief terug, hè?”

„Ze ziet ’r voornaam uit.”