Kleine vertelsels

HEVIG AVONTUUR VAN TANTE MIJNTJE

Of liever: hevig avontuur van tante Mijntje, Toto en Titi.

Of nog liever: hevig avontuur van tante Mijntje, Toto, Titi en boozen Bennie.

Tante Mijntje, mijne vele vrienden, — ik zit hier zeer gemoedelijk bij ’n pijp en ⁵n kop thee — leefde sinds jaren, sinds lange jaren met Toto en Titi, haar ouwe pucken en met een polyp in haar neus. Toto was een vet teefje. Titi was een vet teefje. De polyp was in haar neus. Als tante Mijntje ’s avonds héél gezellig zat, zat Toto in een leunstoel, Titi in nog een leunstoel, zij in den derden. De polyp was in haar neus. De herhaling van dit laatste, mijne vele vrienden, bedoelt geenszins de bespotting van een zóó onaangenaam ding als een polyp. De polyp wàs in haar neus. De polyp behoorde ontegenzeggelijk bij tante Mijntje. Toto en Titi zouden haar niet herkend hebben en weerbarstig gebromd tegen hare bevelen, wanneer niet de zeer bijzondere langrekkige neusklank eiken lettergreep getoeterd hadde. Toeteren is ’t woord niet, mijne vrienden — zéér gemoedelijk steekt de pijp in m’n mond, gemoedelijker nog walmt de vertelsel-damp in blaasjes naar de lamp — toeteren is geen correspondeerende klank voor het klarinetachtig ge-toto en getiti van tante Mijntje, als ze bedrijvig door de gangen hippelde en haar vriendinnen aanriep. Maar laten wij voor den duur van dit hevig avontuur, om niet lang te uw nieuwsgierigheid te kietelen, overeenkomen, dat ’t woord toeteren hier en alléén voor vandaag, remplaçant zij voor ’t hoog-neuzig, kermende-hondachtig, misthoornig, spreekbuizig, loopende-waterleidingachtig geluid van tante Mijntje, als zij liefderijk aan ’t praten was met