Schetsen, deel 12

LATE HERFST.

„Men sterft niet van vreugde, zeggen ze,* praatte Amélie, terwijl we in de serre van ’t mooie buiten, met de heerlijke perken hortensia’s en begonia’s vóór ons, bij de thee zaten te schemeren: „ja, dat, zeggen ze — maar ik herinner me nog heel levendig de diep-tragische situatie van ’n vroegeren buurman, wien de grootste en echtste levensvreugde ’n last werd.

Eerst later maakten we met ’m zelf kennis — z’n zoontje, ’n wolk van *n jongen, die telkens bij ons in ’t tuintje van ’t kleine huis dat we tóen bewoonden, binnendartelde, was ’t aanknoopingspunt. Hoe vreemd ’t ook schijnt, we wisten nauwelijks wie onze buren waren. In de eerste plaats hadden m’n man en ik niet den minsten lust visites af te steken, of nieuwe kennissen te snorren — in de tweede, leek ’t huis naastan bijna onbewoond. De luiken aan onze zij waren meestal gesloten. Je zag zelden iemand in ’t verwaarloosd tuintje, ’n vrouw nooit — af en toe ’n grijsaard, die met iets onvrindelijks in z’n stem ’t knaapje aanriep, als-ie te ver van huis raakte. Zeker de grootvader, zeiden we tot mekaar. En ’t lekker kereltje, van nog geen drie jaar, voor zoover dat ging ondervragend, knikte-die dat ’t z’n pappa was. ’n Kind van dien