Schetsen, deel 12

186    VERZOENING S-FEEST.

waar. Nee, ze mag bij ’n knder desjenee-tenaat-warre! Jan komt nog is huilend op me kantoor”...

„Nemen jullie ’r niet de zegen af,” praatte moeder nog eens: „’t is nou toch je zuster geworden — de vrouw van je broer” ...

„Wel zeker,” zei Gerrit grof... „mezuster! Daar wil ik zélf in gekend worden! ’n Zuster die met ’r bloote beenen in de Wereldkroniek heeft gestaan, die nog geen hartelijk woord met iemand van ons heeft gesproken — 'n zuster! — ’n zuster! ’t Is goed dat vader ’r geen getuige van is geweest, hoe we allemaal komedie mosten spelen om ü te plezieren.”

„Ja, 't zou voor pa iets geweest zijn,” mijmerde Jet: „pa die zoo op z’n point-d’honneur stond. Nog geen glas water had pa ’r gepresenteerd.”

„En ü zal 'r spijt genoeg van hebben,” knikte Dientje, in *n fondant ’r witte weduwe-tandjes zettend: „ü zal ’r de mééste spijt van hebben — wy blijven ⁹r tegen.”

Piet hield Gerrit z’n koker import-sigaren voor, Willem schonk 't restant der flesch champagne.

„In elk geval op jóuw gezondheid, moeder!”, sprak-ie ’t zwijgend vrouwtje toe.

„Dank je, jongen,” zei ze doodelijk-vermoeid — de eenige die met 'r gedachten bij Jan en z’n vrouw was.

De rook der sigaren doorblauwde de zonnestralen, omdroop het tafelgerei, trok als 'n sluier naar ’t geopend venster.

„Lief-ie-ie-ie!”, schreeuwde de papegaai.

En de klok in de gang sloeg vier prettige, heldere slagen.

„Nou zit-ie in de trein,” snikkerde moeder, moeilijk ’r zakdoek naar 't bevend-onrustig hoofd brengend.