Schetsen, deel 1

DROGE VROUWTJE.    239

„Juffrouw, mag ik effen bij moeder aanloopen?” „Al wéér uit?”

„Al weer! al weer! Vraag ik dan zoo dikkels?” „Gister ben je uit geweest. .. Eergist er.. . Voor-eergister.. . Dat gaat zoo niet... Je mag niet!” „Moeder is niet lekker, juffrouw ... Ze heit zulke steken in d’r zij.”

„’k Geloof d’r niks van” . ..

„Zei ik nou om me moeder liegen?”

„’t Is de laatste maal, hoor! Hoe lang blijf je weg?”

„’t Is nou acht uur. . . Om negen uur ben ik thuis.”

„Niet later?”

„Nee geen oogenblik juffrouw!”

Oude droge vrouwtje hoorde de buitendeur dichtslaan. Door het spionnetje keek ze de meid na in de lange donkere straat. Bij een lantaarnpaal zag ze haar loopen, frisch in de paarse properheid van haar japonnetje. Ze zag ook den korporaal, die met botte stappen naast het meisje ging.

Vrouwtje werd spichtig van kwaadheid. Toen ging ze wat dutten. In de kleine kamer brandde een spiritusvlam achter de porseleinen plaatjes van het komfoortje. De thee stond behaaglijke prutteltjes te puffen. Vrouwtje lag met de beenige voetjes op een stoof. Het mondje stond scheef-open. Zij snurkte. Er was in de stille kamer alleen het geluid van de klok en van den scheeven mond. Na een half uur werd ze wakker, stak de lamp an, nam haar krant op en begon de advertenties te lezen. Ze slobberde haar thee uit den snorrekop van vader, zaliger nagedachtenis. De klok tikte.

Ze was maar zoo-zoo bij haar avondlectuur. Om de minuut keken haar klein-grijze oogen over den rand van het Nieuws naar de klok. Vijf minuten