Schetsen, deel 1

KAMERHOEK.    203

door twee zoenende jonge lippen, zoo lang, zoo ontzettend lang. — De een had gesproken van melancholie — een ander van te weinig lichaamsbeweging

— Frits had het woord Weltschmerz gebruikt. — Wat zei dat? — Hadden zij hem ooit geholpen.— Was hij ze niet ontloopen, om dan maar weggehurkt te zitten in een koffiehuis, waar hij ’t niet uithouen kon, waar de menschen hem drukten en het gepraat hem gehinderd had. — Dat waren de zwarte jaren geweest. — Die waren weg, lang weg, vergeten èn gehaat. — Kwamen ze nou terug, terug, terug ...

Was hij straks niet opgewekt naar huis gegaan

— waarom was hij in ééns zoo anders geworden — had hij de menschen gezien als schimmen, met een bewegen van armen, beenen, lijven in duistere lange straten, waarin tramrails als slangen leien, waarin geelverlichte vakken van huizen stonden — waarom had hij zoo plots de sterkte van zijn eigen leven voelen wegschemeren tot die ouwe, vreeselijke lusteloosheid — waarom zoo vreemd-onverwacht, midden in zijn geluk, had hij de stad gezien als een klein ding, met muren, schrikkelijk veel gore, roode muren, — waarom had hij zoo ruw, scherp de gedachte gehad ... de krankzinnige... vermoeiende gedachte... dat... het... toch... zoo..* vreemd... was .... dat.... alle ruggegraten .... stonden ... rechtstandig op.. . de ronde aarde ... Had hij dat ergens gelezen. .. Waar? Waar? — Kon hij zichzelf dan niet d w i n g e n tot gezellig, vergetend leven van een man die werkt en thuis zijn toffels aantrekt, zijn chamberloek, gelukkig is bij het kraakwitte tafelkleed, bij de pruttelende koffie ... bij .. . bij... zijn vrouw. — Maar had hij — wanneer was het geweest — gister-eergisternacht, toen hij wakker werd in de donkere kamer, niet verschrikt geluisterd naar haar ademhalen... haar wangen bevoeld... om