Schetsen, deel 1

ENGAGEMENT.    195

Jo zat ineengehurkt, het borduurwerk slap-neerhangend in haar schoot De strengen rood, groen, geel hingen als dikke haren over haar bruine japon.

„Laat d’r even denken,” zei Riek.

„Wat heit ze te denken!” knorde moeder nijdig, „wat heit ze te denken, hè? Denk je dat d’r ooit ’n tweede om d’r komt?”

„Mót ik naar Indië gaan als ik ’m neem?”

... „Als je 'm neemt.. . Dènk-ie daar dan nog over?”

„Hij is zoo ... leelik.”

„Niet waar,” zei Riek: „als-ie lacht heit-ie wat ’n mooie tanden.”

„Al had-ie geen tand in z’n mond, zou-die 'n partij voor je wezen! Over een paar jaar is-ie controleur of azzistent, over twintig komt-ie met ’n rijkeluispensioen terug. Wou je liever je heele leven borduren? Kijk maar is naar de kringen onder je oogen! ”

„Ik had d’r heelemaal geen idee in dat-ie me vragen zou” ...

„Hij zal toch wel wat tegen je gezeid hebben, toen-ie nog hier was?”

„Nee... Hij keek me nooit an... Hij sprak altijd met Riek.”

„Dat heit je ouwe ’m anders gelapt. Zit nou niet zoo stil en geef asem! Ga dadelijk met Riek naar ’t telegraafkantoor en telegrafeer ’m „ja” zooas-ie gevraagd heeft.”

„’t Heeft zoo’n haast niet. ’t Kan morgen ook gebeuren!"

„Nee! Ben je heelemaal getikt, zeg? Je gaat nóu!”

„Ik ben nog jong genoeg... Ik heb zoo'n haast niet te maken.”