Schetsen, deel 1

„Toen zei d’r een ... je mot tot honderd telle... ze keke me allemaal an... Kind ik was zoo verlege... Toen begon ik een, twee, drie, vier... en toen heb ik geschreeuwd tot ik sliep... Gek hè?” ...

„Hebbe ze je opengesneje, terwijl je sliep?”

... „Da-weet ik niet... Ik lag weer hier toe ik wakker werd... en toen was ik zoo ziek as een hond... en toen stak mijn been, maar ze hadde ’t vastgebonde. .. en je kon d’r niks an merreke.” ... „Heb-ie dan niks gevoeld?”

.. . „Niks .. . Kan je merreke dat ze je snije as-je slaapt?”

... „Da-weet ik niet” . ..

... „Mot jij ook gesneje worre?”

... „De zuster zegt van nee.”

. . . „Wat scheel jij dan?”

... „De rhumatiek is me naar binne geslage.” „Doet dat pijn?”

„Nou hoor! Me hart klopt soms verschrikkelijk... en dan krijg ik ’t zoo benauwd” . . .

„Ze dachte eerst da’k dood zou gaan.”

„Was jij d’r bang voor?”

„Ikke?. . . Nee... Je legt hier wat lekker... Je