Schetsen, deel 1

ROUW.    179

„Gekkinnetje ... vertrouw je me al niet op den trouwdag?”

„We zijn toch ’t huis van je moeder voorbijge-rejen?”

„Ja.”

„Was V wat te zien?”

„Vraag nou niet...”

„Ik w i 1 ’t weten” . ..

„De gordijnen waren neergelaten” .. .

„Anders niks?”

„Nee.”

„Op je woord?”

„Guus, Guus, da’s tweemaal!”

„Ik kan 't niet helpen, maar ik ben zoo ongerust!”

„Ben ik er dan niet?”

* ¹

*

In de woning van den vriend stond een koud déjeuner klaar.

De bruid was even boven.

Bij het raam stond-ie.

„Joseph, wat kijk je triestig!”

„Heb je gezien, Herman, dat de gordijnen neergelaten waren?”

Ja...”

„Waarom dee ze dat?. .. D’r kan toch geen .. . ongeluk gebeurd zijn?”

„Nee.”

„Hoe weet je dat?”

„Omdat ik van morgen bij haar was.”

Jij?"

„Ja... op ’t laatste oogenblik wilde ik nog probeeren” .. .

„Dank je!”

„Ze wou niet.”

¹