Schetsen, deel 1

174    POPPENWINKEL.

Kijken deeën ze as menschen. — Je zag zoo ’t wit van d’r oogen. — Wat ze toch niet na konden maken ! — Als je ze achterover hield, deeën ze d’r oogen toe. — Kijken deeën ze as menschen. — Een, twee, drie, vier, vijf, zes.. . langzaam ademhalen, dan kwam de slaap ... zeven, acht, negen, tien. . . ellef.. . twaallef... dertien . . . Dat was een muis... achter ’t behang .. . Wat de boerinnetjes glommen. . . Je kon zoo de kappen zien .. . Die zware, dikke riep pa en ma-ma, as je op de borst drukte. Je kon d’r an- en uitkleeën ... Wat kèken ze allemaal.. . Net as menschen. — Die dikke boerin keek ’m geregeld an. Die stond scheef. — Kemiek je most d’r telkens naar kijken .. . D’r hielp niks an ... As zoo’n pop nou zien kon .. . dan zag ze ’m. .. met z’n hoofd op ’t kussen, met z’n oogen open . .. Zou je nou slapen of niet? . . . Begin nou bij honderd . .. Honderd... Honderd èn een... Honderd èn twee... Wacht even. Je kan zoo niet slapen met die kijkende pop.

Hij sprong ’t bed uit, liep het winkeltje in, draaide de boerin om.

Maar meteen kreeg-ie zoo’n kou in z’n haren, zoo’n snijdende kou, zoo’n misselijke kou en stikte-die haast. Nou zag-ie zelf ’t bed, dat zoo wit was, alsof d’r ’n laken over lee. O God, wat. .. was. .. dat. . . allemaal. .. verschrikkelijk... terwijl... d’r... toch . . . niks . . . was.

Langzaam, telkens met dat beverig-koue gevoel in z’n haren, alsof iemand d’r langzaam over streek, stak-ie de lamp weer aan, trok de dekens over het hoofd en ging weer tellen .. . Een . .. twee . . . drie . . . vier . . . vijf. .. zes . . . zeven . .. acht. . . negen .. . tien . .. ellef. . .