Schetsen, deel 1

POPPENWINKEL.    173

gezeten en gepraat over de dingen die in de krant stingen, toen hadden ze gedomineerd en een boterhammetje gegeten, toen was-ie naar huis gegaan. Ze wouen ’m houen, maar hij wou niet. ’t Most alles weer z’n geregelde gang gaan. Acht uur zou de schoonmaakster kommen. Die most geholpen worden.

Kwart over twaalf was-ie in de achterkamer, stak de lamp an, kleedde zich uit. Nou lag-ie. Alléén. Maar je most d’r niet over denken, ’t Gaf nou toch niks meer. Raar was ’t bed met één kussen — as je d’r niet an gewend was. Zoo. Nou de lamp uit. De lamp uit? — Zou-ie de lamp uitblazen? — Natuurlijk. Dat dee-ie altijd. — Hij kon niet slapen mèt licht. — Puf! Puf! — Donker. — Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht.. . negen ... tien ,. . ellef... twaallef... Nou zou-ie tot honderd doortellen. Dat hielp . .. Maar dan most je an niks anders denken . .. Dertien . .. veertien . .. vijftien . . . zestien .. . Jazzus wees nou niet bang. .. Wat ’n flauwe kul!. .. Zeventien .. . achttien . . . negentien ... — Daar sloeg ’t hallef een... Waar was-ie gebleven? . . . Veertien, vijftien, zestien .... zeventien .. . achttien .. . negentien . ,. twintig .. . Twéémaal gefloten, vlak voor de deur. Da-was de politie.. . Daar had je ’t toeteren ook .. . Nog een in de verte . .. Nog een ... Wat je ’s nachts alles precies kon hooren ... Nou was alles veilig. .. Ga nou slapen!... Waar was-ie gebleven ? ... Dertig . .. Een-en-dertig... Twee-en-dertig... Drie-en-dertig...

An de cijfers denken, anders lukt ’t niet Vier èn

dertig. Vijf èn dertig... ’t Ging niet! ’t Ging niet! Omdraaien. Zoo zag-ie den winkel. Net of d’r licht was. Daar ha-je de boerinnen op de tweede plank, daar ha-je de dure, die scheef in de doozen leien. —• As zoo’n pop nou spreken kon. — Kijken deeën ze.