Schetsen, deel 6

vanavond dee ze ^ft èrg slim. D’r paarse sokken betastten de donkre trap en plots stak ’r sullig oud hoofd, dat die geniepigheden op hoog bevel van de Moeder verrichtte, door het deurloos deurgat.

Alles in orde.

Het maanlicht snee eene effene zilverlijn over de linksche ledikanten, frisch de lakens belichtend. Achterin staken spichtig de stoelen met netjes gevouwen kleeren boven de bed-gladdingen uit en de lage zwarte schoentjes paarden in bedaarden regelmaat bij den rechtervoorpoot van elk ledikant, zooals ’t avondreglement van den Vader wou.

Zoo. Nou over ’n uurtje nog is op je kouse naar boven. Dan had ze óók gedaan. Morgen, Maandag, was ’t versteldag. D’r most nog héél wat uitgelegd worde.

De deur benee klepte zachtjes.

„Weg!”, riep Marie, die ’t dichtst bij de trap op schildwacht lei en mét begon ’t gewoon avondge-babbel van de dertig weesmeisjes, ’n gedempt heen en weer praten, dat vanavond brutaler en drukker klonk, om redenen die èlk meisje wist — dat Moeder en Vader op maandvisite waren bij mevrouw Van Breed, een van de regentessen — dat ’t maanlicht zoo lekker scheen — dat zes van de meisjes, die familie in de stad hadden, uit waren geweest — dat... Enfijn dat.

Gree liep op ’r bloote voeten de bedden langs. Ze was met permissie van Vader en Moeder geëngageerd met ^?n weesjongen die aardig geld verdiende als bankdraaier an ’t Spoor. Nou had ze zuurtjes. Gree bracht Zondags meestal wat mee om te z u i ge n. An enkel kauwen in bed had je niet veel. Maar ulevellen of balletjes of brokken of zuurtjes, hè! Gree dee ’t als ’n moedertje èn wijs.

’t Toetje met zuurtjes kwam ’r handen niet uit.