Schetsen, deel 4

78    CA TARRHUS.

Het werd stil in den hoek. Ze herkenden Peter niet. Een kop bouillon! Geen bittertje...

„’k Ben bij ’n dokter geweest,” zei Peter.

„Zie je wel,” zei Pam.

„*k Had ’t al ’n poos onder me lejen — sukkelen — sukkelen met me maag — Dan weer kramp — dan weer — hoe zal ik ’t zeggen — net ’n prop — Nou — nou is ’t mis — ’k Heb ’n receppie gekregen — mot diëet houen — beroerd hoor!”

„Wel, wel,” zei Hobbema gewichtig: „wat kan je al niet overkommen. En — wat was ’t?” ...

„’t Was .. . ’t was,” bezon zich Peter: „verdikme wat zei-die ook weer — ’n latijnsch woord — peda-ris — ja: pedaris” ...

Pam keek ernstig in zijn glas — Hobbema rookte diepzinnig.

„Nou — da’s leelijk,” kwam Pam los: „da’s heel leelijk.”

’n Ander zou gezegd hebben: da’s niks, maar Pam stak z’n meening niet onder stoelen of banken.

Evenmin Hobbema: „Ja, da’s lang niet frisch,” troostte diè.

„Hoe meen je zoo?”, vroeg Peter en de onderdrukte vage benauwenis van iets vreeselijks, kropte in zijn aarzelende stem.

„Wel,” lei Pam uit en zwaar van opinie tipte hij z’n ouwe klare om: „as ze ’n latijnsch woord gebruiken en je niks zeggen, dan willen ze je niet bang maken...”

„Nee, dan willen ze je niet bang maken,” herhaalde Hobbema, langzaam de hand door zijn grijze kuif strijkend „da’s vastig. Toen mijn vrouw er naar an toe was, hebben ze met d’r tweeën ’n consult bij d’r bed gehouen — en allemaal latijnsch — je versting ’r geen woord van — en of ik wat vroeg: ze lieten me ’r niet tusschen kommen. — Twee dagen later was ze dood.”