Schetsen, deel 4

BROERS.    63

„’k Zeg hem goeien nacht! Wat ben jij nieuwsgierig! Nacht Willem, slaap lekker!”

Op zijn beurt bleef Wouter in de kamer.

„Jullie hadden ’t over mij, niet?” vroeg hij onrustig.

„Hoe kom je er op!”

„’k Hoorde m’n naam noemen . . .

„Geen sprake van ...”

„O. ’k Dacht ’t... Heb je alles? ... Denk je er aan je laarzen buiten te zetten ?. .. Nou goeien nacht!... Zeg, vin jij niet dat Pauw afgevallen is? . .. Jij heb ’m in langen tijd niet gezien ...” „Pauw? Hij is nooit vet geweest...”

„ .. . Nou ik vind ’m erg afgevallen in den laat-sten tijd. Ik maak me ongerust...

Jij ook?”

„Wat bedoel je daar mee?”

„Nou jullie geven mekaar niks toe. De een angstig over den ander.”

„Onzin! Van mij is geen sprake. Ik voel me uitstekend. Maar hij. Hij is nooit sterk geweest. In de laatste maanden gaat-ie zoo op vader lijken — zulke frappante trekken ...”

„Ga jij maar rustig slapen. . .”

„Née, ’t is geen verbeelding, Willem, ’k Heb er den dokter over gesproken, heb hem de ouwe dingen te onderzoeken gegeven. Mis hoor!”

Hij was bij de tafel gaan zitten, keek bezorgd in de kaarsvlam.

Ik nam het geval van den luchtigen kant op, om hem op te vroolijken.

„Jullie zijn twee zotten,” lachte ik: „alles verbeelding. En daaraan moet je niet toegeven. Verbeelding is de ergste ziekte .. ..”

„Was het maar verbeelding,” zei hij bedrukt. .. . „Maar je bedriegt je niet als je zooveel familie