Schetsen, deel 4

Morrege baassie. Je zit ’r in. En kom jij d’r nou is uit as de vrouw ’t niet wil.

Wijs-lachend opende Eva den suikerpot, bekeken door Adam die op z’n gemak haar manipula-tiën aanschouwde — en met de handigheid van een goochelaar liet zij vliegje vlug door den kier onder het deksel door.

Het was een gegoten glazen suikerpotje. As j’m tegen ’t licht hield kon je de vlieg er in zien. Zoo. Zoo. Nou    maar    dat    was me    ’n goeie raad

van d’r vriendin geweest. Nou wou ze wel is zien dat ’t meissie van de suiker snoepte. Al maakte ze de suiker nou nóg zoo glad, d’r was geen ontkomen an as de deksel ’r eenmaal af was geweest. Knussies hoor! Je mocht ’n ander mensch wel niet in de verleiding brengen, maar tegen die snoepende oneerlijke meissies lei je ’t altijd af. En ’n dievegge in je huis was me ’n plaag! Dat was nóg erger dan ’n meid met ’n vrijer of ’n onhandige meid.

„Aagie!”

„Ja juffrouw!”

„Aagie kind,    ’k ga    ’n    kwartiertje om. Zal je

goed op ’t huis passen. Ja, hè? En zet je koffie terwijl? — Nee laat de suiker daar maar staan. Daar staat-ie goed. Nou dag kind”....

Zoo. Al de kasten op slot. Van de geschilde aardappelen zou ze wel niet eten. Het brood en de koekies die waren onder slot. En nou is kijke of ze met d’r vingers an de suiker kwam. Of’t’n goeie raad van de vriendin geweest was om ’nvlie-gie, ’n onnoozel    vliegie    op    wacht te    zette!

Aagie keek de juffrouw    door het    spionnetje na,

ging toen rustig in den leuningstoel zitten.

Nou dat was me ’t dienstje wel! Jassus, jassus