Schetsen, deel 4

170    LIEVE    BUREN.

„Ik weet ’t niet,” redeneerde zij logisch : „ze doen raar, ’t ware woord vind ik er niet voor... „Verbeelding,” zei ik: „hoe kóm je er op?”

„Ze kijken me zoo an als ik voor ’t raam zit.” „Ach kom! Je ben ’n nieuwe buur. Dûs moeten ze ’t naadje van de kous weten. Als ’t anders, niet is!”

„Nee. Er is iets. Ze kijken zoo onbescheiden!” „Neem er geen notitie van ....”

En we praatten over wat anders.

Maar den volgenden dag begon zij opnieuw. „Henri....”

Ja?”

„D’r is heusch iets.”

„Waar heb je ’t over?”

„Over de straat. .. Over de buren. Ze kijken me gewoon van ’t raam weg.”

„Wel zeker ! Wor je nu nog verlegen ? Kijk terug ! ” „Dat doe ik. En dan lachen ze.”

„Lach terug!”

„Hè toe, Henri, maak er geen grapje van! Ze doen vreeselijk mal en brutaal. En de kruidenier, die van-morgen voorbij kwam, keek me vlak in me gezicht en nam z’n pet niet af.”

„Je zult je vergissen.”

„Nee ik vergis me niet.”

„Lieve meid,” zei ik ongeduldig: „geef asjeblief niet toe aan die inbeeldingen. Per slot van rekening heb ik maling aan de heele buurt. Ze zullen gauw genoeg an ons „wennen” en dan is ’t voorbij.. * En we praatten over wat anders.

Toch begon ik nu zelf opmerkzaam te worden* Als ik voor ’t raam zat en er ging een buurtje voorbij, keek hij of zij met een vrijpostige nieuwsgierigheid die me irriteerde. Kalm liep ik de straat op. Mogelijk dat er iets geks te zien was, een