Schetsen, deel 4

HET TESTAMENT.    159

J a a p. Ja mijneer... O ! O! Wat ben ik ziek! O! O t Notaris (tot de klerken). Zet de tafel hier bij •de bedstee en ’t licht dichterbij.

Jaap. O nee! O nee! Geen licht! M’n oogen kunnen geen licht verdragen. O! O!

Notaris. Best! Best! Al wat je maar wil. (Tot Teun:). Jongen, jongen, wie had dat gedacht. Voor twee dagen was-ie nog bij me!

Teun. Bij u?

Notaris. Ja, ja — en sprak over niets. Teun... ’n Ongeluk leit in ’n klein hoekie. Notaris, ’t Is wèl ongelukkig, wèl ongelukkig. Ziezoo boer Bas — alles is klaar.

Jaap. Haast je dan wat — ik ben haast te zwak om te praten.

Notaris. Ik ben klaar.

Jaap. M’n boerderij vermaak ik an de kinderen uit m’n eerste huwelijk. ..

Notaris... De namen er bij noemen!

Jaap (kreunend) .... Ik heb ’t zoo benauwd. — Haast je dan toch wat! .. . An m’n zoon Teunis en me dochter Klaartje.

Teun. Dank je wel vader.

Klaar (huilend). O vader, dank je wel! Notaris. Sust! Sust! — Heb je genoteerd, klerk ? De klerk. Ja mijnheer.

Jaap... De erf is voor de kinderen uit m’n tweede huwelijk ...

Teun (woest) Dat lieg je!

Notaris. Schaam je Teunis! Wat bezielt je om zóo je stervende vader toe te spreken?

Kees. Vader weet drommels goed wat-ie doet! Jullie de boerderij — wij de erf!

Teun (woedend). Maar dat is de afspraak niet! Notaris. — ’n Mondelinge afspraak beteekent niets. — En hou nou je mond!