Schetsen, deel 4

HET TESTAMENT    157

Kees. Wat zei ’k je?” Hij is dóód.

Teun (jzuchtend). Ja hij is dóód — die stómmert.

Griet (huilend). Nou! Nou! ’t Blijft toch onze vader.

Teun. Dat zit nog. — As-ie jullie moeder niet getrouwd had waren we nou met z’n tweeën om op te deelen! En wie erft *r nou? De stommeling om geen testament te maken!

Kees. Dat weet je niet.

Teun (vloekend). Heit-ie ’t me gister zélf niet gezeid!

Jaap. Wie had ’t gedacht dat-ie zóó zou gaan leggen, zóó sterven!

Teun {driftig). In elk geval ik deel niet met jullie op! Klaar en ik zijn van ’t eerste huwelijk. Mijn moeder had centen ingebracht, die van jullie is van de koeien vandaan gesleept! Ik geef geen cènt!

Jaap. Jij het niks te geven! Wij zullen wel némen! We hebben jóu godbeter niet noodig!

Teun. Jij kan ’n pak van me. .. .

Griet. Nou geen ruzie!

Kees. Waarom wil je ruzie maken? Ik weet beter.

T eun. Wat weet jij beter?

Kees. D’r is nog geen sterveling in ’t dorp die ’t in de gaten het dat vader gestorven is, niet?

Teun. Wat wou je daarmee?

Kees... Nou — heb geduld. — Ze weten alleen dat-ie ziek is. As we z’n bedstee dicht smijten en een van ons in de andere gaat leggen en de slaapmuts van den boer op z’n kop steekt, dan kennen we den notaris laten roepen en een testament maken naar onze zin, hè? En morgen laten we an iedereen zien dat vader gestorven is. De notaris merkt *r niks van as we de groote lamp uitblazen en alleen ’t kleine lichie oplaten. Wat?