Schetsen, deel 4

VERLIEFDEN ETEN    155

Hij, bleu, nog rood door ’t bloed dat ’m naar ’t hoofd was gestegen, at de soes in één hap, draaide wat — toen brutaler, met meer vastigheid in z’n stem, bestelde hij nog eens.

„ . . . . Juffrouw . ..

„Ja meneer.”

„Geef u mij ’r zóo een èn zoo een.....”

Ze prikte ze op. ’t Was ’r een met gelei en een met amandelen. Kieskauwend hapte hij er kleine stukjes uit. Hij zou ’t moeten opgeven. De middag was nog zoo lang en eens raakte je over-voldaan. ^?t Begon te benauwen. Hij zou ’r nog wat b ij drinken, ^?n kop chocola of zoo iets. Lichttranspi-reerend hurkte hij op een tabouret.

’1 Liep opnieuw vol. Allemaal dames en meisjes. Hij kreeg even rust. Ze lette niet op ’m. Gelukkig droomde hij in de spiegelwereld, waar zij in bewoog ... Kocht toen weer gebakjes.