Schetsen, deel 4

PER TELEPHOON.    117

„Meneer u is niet wel bij uw hoofd, ” sprak de verre stem: „ik weet ’r niks van” . . .

„Zoo gluipert!” brulde de slager, maar dan weer zachter: „weet jij ’r niks van ? Dat’s ook niet noodig! Als ik ’t maar weet! En ik weet ^;t. Ik heb je verliefde briefies gelezen. Denk je dat ’k ⁹n meid, die al zeven jaar bij me dient en altijd even fatsoenlijk is geweest, net zoo an d’r lot overlaat as jij ? Om vijf uur kom je bij me, versta je ? En dan zuïlen we over ’t trouwen spreken” ...

„Ik denk V niet an,” zei flauw, maar angstig de stem — de vérre stem.

„Zoo,” zei de slager: „wel dat zullen we eens zien. Als je om vijf uur niet precies bij me ben, kom ik je om kwart over vijven van je kantoor halen met al mijn knechts. Ik heb er drie hoor !” . . .

„Maar meneer — luister u nou eens”....

„Ik heb niks te luisteren. Zoo waar ik 't leven heb — ik kom met mijn knechts”.. .

„Maar meneer Burkens”. ..

„Niks te maren! ... En ben je weg — dan schel ik je morgen elke minuut op, net zoo lang tot meneer Koning je an den dijk zet. Denk jij mènèer dat ’t zoo maar gaat? Denk jij dat? Nee hoor! Je komt niet van me af!”...

„ ... Nou dan zal ik komen,” klonk de benauwde stem.

„Da’s maar goed ook!”...

Rang. Afgescheld.

Maar het volgend oogenblik rukte de slager weer aan de kruk van den toestel.

„Hallo! Hallo!”...

„Ben je daar nog Buis?”

„Ja — ik ben ’r nog. Maar ’k heb nou geen tijd meer. Ik beloof toch te komen!”...