Schetsen, deel 4

Het was dien avond erg vol. ’n Excentrieke snelteekenaar had de menschen doen lachen — er was een Duitsche-Salon-humorist opgetreden, een troepje parterre-acrobaten en hand-equilibristen, een Engelsche juffrouw „song and dance” — èn — de orkestmeester tikte af.

Hèt ritournel, hèt vervelende lammenadige ritournel.

Stroef keek Basje naar den grond. Het versche standje van den directeur zat ’m dwars. Het gat van de deur! Het gat van de deur! Daar kon je makkelijk mee dreigen as je wist dat ’r ’n vrouw en kinderen in ’t spel waren. Tideriderideriderom-bombom! O! O! En daar had je ’m weèr. Als-ie naar den voorgrond kwam, kon je ’m zien! Nou hóórde je alleen z’n dikke stem. Altijd had-ie ’n aardappel in zin keel. Misselijke vent.

Hoe brak ’r niet eens ’n plank, dat-ie wegzakte! Hoor: nou loopt-ie weer af. .. Atjeh .... de vrije vrouwen .... de Beurs .... Nóu mot-ie lachen —■ Precies nou lacht-ie ook! Werden ze ’m dan nooit beu? Hadden ze nóg niet genoeg van ’m? Je zou zoo over de balustrade van ’t orkest willen schreeuwen dat ’t niet uit te houen was, niet uit té hoü-en!

Basje zaagde woest de deunen van het orkest mee. Z’n onderlip stond grimmig vooruit, z’n oogen glinsterden onder de harige brauwen. Telkens keek-ie naar het publiek, naar de lachende gezichten, naar de lichamen boven die in aandacht over de balustrade hingen. God gaf dat ’r een begon te fluiten! Als-ie geld had gehad, had-ie al lang fluiters besteld. Kijk ze nou lachen om die moppen die eiken avond hetzelfde bleven! Kijk ze klappen nou de eerste voordracht klaar was! Kwaadaardig bestreek hij de bas. De orkestmeester keek om. Hij was er uit. ’t Kwam ’r wat op an. Die kerel kon toch geen maat houen. Soms zong-die wel drie tonen te laag!