Onmaatschappelijke voorkeur

gaan horen. Ze laten me het huis zien of het Van hun⁵ is en ze het me op de een of andere manier moeten aanbevelen, knippen het licht in alle lampen aan, terwijl het nog dag is en zo komen we weer in de kamer met de ronde tafel terug.

Toch hebben die vier dagen me meer aangepakt dan ik dacht — toch is het onaangenaam contracten te tekenen waar je heerlijke reizen voor zou kunnen maken om dan stiekem bij jezelf weg te lopen.

’Ze is wat flauwig,’ hoor ik uit een donkere verte Leen’s diagnose, en ik weet niet uit wiens glas ik de Hautes Sau-ternes te drinken krijg. Maar ze stroomt oneindig weldoende door mijn bloed en ik houd het glas een paar maal bij. ’Nog zo’n flessie van die witte,’ commandeert Leen en Piet schijnt toch werkelijk erbij te horen; hij komt met twee flessen terug en schenkt keurig voor iedereen in; hij neemt voor zich zelf nu een theekopje — dus is het Piet z’n glas waar ik uit te drinken krijg. En voor de duivel, wat doet het er toe uit wiens glas je drinkt, wanneer je terugkomt uit een kille leegte met deftigheid en schimmen van baronnetjes.

’Maar een geluk, mens, dat je het nog op tijd in hebt gezien en ’em gesmeerd bent,’ constateert Leen met voldoening. ’Hei je tenminste je cente nog in je zak gehouwe?’ ’Mijn centen?’ vraag ik suf, nog wat licht in het hoofd door de wijn na al die emoties. ’Ja, de huur voor dat sof-huis,’ zegt Leen. ’Die hebben ze voor een half jaar te pakken, juist de dag voor ik zo plotseling ben weggelopen.’ Wat nu volgde vond ik heel vreemd. Piet zei telkens: ’God zamme,’ niets anders, en de anderen beklaagden me met zulk een hartstocht en onzelfzuchtigheid, dat ik eindelijk een beetje ging huilen. ’Oggod, nou ken je je zomerreisie niet doen,’ huilde Leen onmiddellijk mee, Annie viel me van puur medelijden om de hals, Karei, die wel eens meehelpt, staarde voor zich uit of hij een vreselijk visioen zag en stootte dan uit: ’Daar mosten ze de bajes voor in,’ en