Onmaatschappelijke voorkeur

de hoek van de sloppen. Men schijnt op spiritus te kunnen leven - of in elk geval een bestaan te kunnen rekken, dat voorlopig nog niets met doodgaan en begraven worden te maken heeft. Vier jaar leven ze nu al op mijn stoep - vier jaar is een mooie tijd, wanneer men het bedenkt. Ze vloeken nog wat en schelden af en toe iemand uit in het vage weg en soms schijnt de spiritus zo uitgewerkt te zijn, dat een ervan een beetje gaat hengelen op het steigertje onder toezicht der anderen. Ze vallen nooit in het water, maar ik heb ook nog niet gezien, dat ze ooit een vis hebben gevangen - ik vrees voor een vissen-delirium na teveel spiritus... Nee, ik wil weg, tussen behoorlijke mensen zijn, die door deftige obers; bediend, nette glaasjes bols en voorburg voor zich hebben staan, met zoutjes en bitterballen en prettige goede dingen erbij en die alleen maar domweg een beetje vrolijk en luid worden na het vierde glaasje. Trouwens, iedereen zegt: Hoe kon je in zulk een buurt en zulk een huis gaan wonen, naast die vreselijke pakhuizen; helemaal verveloos zijn die pakhuizen en denkelijk vol muizen en ratten. [Het zijn prachtige pakhuizen der Oost-Indische Compagnie.] Op een enkele schilder na zegt iedereen dat het krankzinnig is in een huis te gaan wonen met zowat i o kamers, met geheimzinnige kelders waar ik voor alle zekerheid nog nooit in geweest ben en dat op een onverklaarbare manier eigenlijk 2 zolders heeft - die ene met de moordenaarsvlekken en de andere in eeuwige duisternis gehuld, met balken die nog van het begin dateren, 1600 dus ongeveer.

En vooral wanneer iedereen dat zo zegt, en ik juist op mijn stoep een gruwelijke vechtpartij hoor, waarbij de verschillende fronten als bezeten aan mijn bel gaan trekken, die hol en doods en alarmerend en overdreven luid klinkt door het grote huis, vooral bij zulke gelegenheden ga ik er op uit: iets nieuws zoeken. Een paar maal heb ik er sommetjes bij verloren, tussen de 30 en 50 gulden -het ging om flatjes en bovenhuisjes. De eerste keer vond