Van ouds 'De morgenster'

door het Tapperij-venster kwijnt daglicht — het lichtje op de boekenkast beschijnt een Christusbeeld van den achterwand. Moeke staat onthutst uit haar knieling op, gaat de slaapkamer in, keert met brandende kaars terug, aarzelt, belicht ’t hoofd van den voor zich uit-starenden, niet bewegenden zoon, zet den blaker op tafel, valt met het hoofd in de handen).

Simon. Wat ben je wezen doen? (stilte. Zij weent)Niet huilen, moeder. Da’s me bedoeling niet geweest. Ik was driftig en in je drift, in je geprikkeldheid, overdrijf je — overdrijf je. Jij zou dat net zoo goed. En dat mag je niet kwalijk nemen. We hebben allemaal onze gebreken. As kind kon ik al zoo vreeselijk overdrijven — herinner je je? — ’t Zal met Gods hulp met mn oogen zoo’n vaart niet loopen.... (een stilte. Hij neemt de pijp van de tafel, strijkt ’n lucifer af, dampt, neemt de krant op, bestaart de letters bij de lamp) Nou moeder, ik ben bruut geweest. Maar 't bloed steeg me na m’n kop bij de gedachte, dat zoo'n jonge, zwangere vrouw ’r kindje in 'n kroeg — in de kamer achter ’n liederlijke kroeg — nee, da’s geen beleediging voor jou.... (hij reikt haar over tafel de hand, waardoor de kaars omvalt en dooft).... ’r Was daarstraks, kort voor jij terugkwam, hiernaast ’n andere zwangere vrouw, die door 'r man met z’n vuisten..~ Ik kan 'r niet an denken, dat ’n moeder 'n kleutertje hier zou móéten groot-brengen.... Jij had dan nog ’n man.... Dat ben ik niet meer, tenminste op ’t oogenblik niet.... Ik voel me as ’n schipper, naast God Heer op z’n schuit, en die moet tasten om de stuurstang te vinden, en ’t kompas .... Nou, huil niet meer. Alles komt terecht, as we mekaar willen begrijpen.... Laat Mee binnen kommen en dek de tafel af— Dan kijk ik de krant bij de lamp in.... Toch wel jammer, dat we bij de verbouwing dat kunstlicht niet kwijt zijn geraakt....

82