De minnaars

café, met een vriendin. We zijn getrouwd. Heel gauw. In bed merkte ze hoe ik was, de eerste keer is voor mij altijd rot, je weet niet hoe een vrouw gaat doen. Als je er vooruit over begint, kijkt ze wel uit. Behalve dat, had ik heel wat te bieden. Een mooie baan met pensioen, kans op promoties. Een huisje kreeg ik van de dienst, waar ik werk. Dat lag allemaal heel goed, ze had er vrede mee, leek me. Na een paar maanden was ze zwanger, bij God, ik weet niet van wie, van mij kon het niet zijn. Toen ik het uitrekende begreep ik, dat ze al zwanger moest zijn geweest, toen ze me leerde kennen. Ik zei niks, deed mee, speelde de gelukkige vader. Was het misschien ook wel, want ik had nooit kinderen kunnen krijgen. Althans niet door een coïtus. Het was dus een meevaller, dat ik een zoon kreeg, die naar mij genoemd werd. Ik heb nooit te weten kunnen komen wie de vader was. Mijn vrouw en ik hebben over deze zaak nooit gesproken, ik had boter op mijn hoofd omdat ik haar niet gewaarschuwd had, dat ik te klein geschapen ben, zij had boter op haar hoofd, omdat ze zwanger was van een ander. Als mens waren we quitte. We hebben onafhankelijk van elkaar besloten als nette mensen met elkaar door te gaan, je weet, we gaan altijd samen uit, de buurt kent ons als de onafscheidelijken. In bed draait ze haar kont naar mij toe, in de veertien jaar, dat we getrouwd zijn heb ik haar misschien vijf maal naakt gezien, en dan pas na lang smeken, of als ze zelf dronken was. Ze was bang voor mijn naakte