De minnaars

Bij stukjes en beetjes hoor ik in de loop van de jaren het verhaal van Foei. Het meeste hoor ik, als hij een borrel opheeft, hij behoort tot die mannen, die dan dingen zeggen, die ze anders niet zouden zeggen. Ik maak er geen misbruik van, mijn aanhankelijkheid aan hem is oprecht, ik voel me het gelukkigst als de telefoon gaat en hij vraagt of hij welkom is. Ik weet niet, of hij dat merkt, of hij dat weet, of het wederzijds is. Wat mij zeer kan hinderen is het feit, dat hij er een systeem op nahoudt in zijn houding tegenover vrouwen. Een zeer bewust systeem, gebaseerd op een jarenlang berekende tactiek. Waarschijnlijk voortgekomen uit zijn letterlijk tekort, hij heeft gecompenseerd met geest, wat hij aan lichaam te weinig heeft. Het is zelfs bij mij gelukt, hij werd mij dierbaar, ik kon ontzaggelijk juist naar hem verlangen, hij heeft mij dan ook fiks gekweld, door dit verlangen te vergroten en mij te laten wachten. Misschien was het ook gebrek aan lichamelijke kracht, want hij gaf zich bij mij helemaal. Wij hebben bewust gevochten om elkaar de grootst mogelijke genietingen te schenken onder de zonderlinge omstandigheden, die wij beleefden door zijn lichamelijke onvolmaaktheid. Daarbij was ik soms al met een kus, een telefoontje, een ansichtkaart tevreden,