De minnaars

Dan hoor ik Jippy met zijn beruchte tremolo zeggen: ik heb de oudste rechten, je hebt hier niets te maken, ik ga naar boven, en jij gaat naar huis. Drim kijkt nijdig, weet geen andere oplossing. Hij stapt met een zwaai op zijn fiets en Jippy komt triomfantelijk naarboven. Daar onderhoud ik hem over het feit, dat hij anderhalf jaar komedie heeft gespeeld. Hij zet een enorm tragisch gezicht, wipt dan op zijn tenen door het huis, schenkt zich weer een neutje in. Jippy is ongrijpbaar als er de mogelijkheid van een serieus gesprek op komst is, hij leeft zijn eigenzinnig pretleven. Toch vraag ik hem, waarom hij zijn vrouw bedriegt. Hij zegt, dat zij iets aan de baarmoeder heeft, dat zij eigenlijk geopereerd moet worden. Dat er na de geboorte van de kinderen alles tussen hen veranderd is, ze houdt er niet meer van. Ik vraag me af, of hij bij haar ook met die toorts door het huis heeft gelopen, ondanks zijn sterke potentie weet hij weinig van het contact met een vrouwenlichaam af, presenteert hij alleen zichzelf als topminnaar, gelooft ook, dat hij het is. Ik vraag me af, of die vrouw tekort is gekomen of ze er net zo weinig van weet als hij. Misschien houdt ze er werkelijk niet van, dat komt meer voor dan mannen weten, hoe dan ook, hij voelt zich uit het nest gestoten, of door haar, of door zichzelf. Bovendien geloof ik weinig van wat hij zegt, zoals hij vertelt, klinkt alles ongeloofwaardig. Uiteindehjk vraagt hij met een ondertoon van: ik heb je dóór, of Foei er geweest is. Ik vertel hem, dat ik nu ook een ver