De minnaars

De oorlog was voorbij, ik likte mijn wonden. Ik was van Aart gescheiden, had de schuld op me genomen, om al het verdere gedonder te ontgaan, had zijn alimentatieverplichting geweigerd. Ik neem niet van iemand geld aan, waarmee ik geen verdere binding heb. Uit is uit, en goed uit ook. Wel had ik geen middelen van bestaan, psychisch voelde ik me niet zo gericht, dat ik aan het toneel terug wilde, wel later, toen ik bijgekomen was van alle ontreddering. Ik was broodmager door de hongerwinter, een maat, die ik later nooit meer heb kunnen bereiken. Waar ik niet rouwig om ben, er zijn heel wat mannen die dikkerds begeren en mannen zijn de basis van mijn welbehagen.-Mijn dochters waren volwassen geworden en helaas niet bij mij, door die vervloekte oorlog.-Ik moest weer opnieuw opbouwen. In een gebouw, waar men zich met biologie bezig hield, werd ik te werk gesteld in de entomologische afdeling. Een merkwaardig soort schepselen, insecten. Omdat de mens oorspronkelijk goed is, maar door de cultuur bedorven, keerde ik hier terug tot de natuur, als volgelinge van J. J. Rousseau. Wel niet doelbewust, het kwam door de omstandigheden, doch daardoor niet minder geïnteresseerd. De grote dozen met vlinders werden door mij afgestofd, ik zag er prachtige blauwe, oranje vlin