De minnaars

storven is, dat hij nooit sterven zal en kon mij verheugd mededelen, dat hij die middag de graaf had zien zitten bij Américain, dat zoiets een goed teken was, een bewijs, dat de oorlog gauw voorbij zou zijn. In feite hield hij er een middeleeuwse geloofsbelijdenis op na, gelijk aan de minnaressen van die tijd. Ik moest bij elke nieuwe liefde voor hem de kaart leggen, dan luisterde hij als een nieuwsgierige jonge vrouw naar elk van mijn woorden, ik hield er rekening mee en stimuleerde hem. Hoewel hij alles deed om zijn vrienden vast te houden, vanaf duivelse bezweringen tot het beloven van zijn erfenis toe, gingen ze na enige tijd weg met een ander, of verdwenen in het niet. Hij oefende een verschrikkelijke dwang uit, maakte scènes, waarbij hij midden op straat flauwviel, flauwtes waarin ik niet zo erg geloofde, evenmin als ik aan zijn hartinfarct geloofde, kundig voorgespeeld, waarbij zijn arts niets aan het hart kon ontdekken. Zijn jonge vrienden waren toch wel enige tijd geïmponeerd door zijn voorstellingen, dat ergerde mij zeer, hoewel ik er niet met hen over sprak. Ik vind het in toom houden van een medemens met zulke middelen unfair, de winst ervan nihil. Hij was uitermate humeurig, waarvan hij bijkwam na een fikse borrel. Over het algemeen was hij de oorzaak van zijn eigen moeilijkheden, hoewel hij dacht, dat de maatschappij de oorzaak was, vanwege zijn aanleg. Ik had aan het toneel zoveel homofielen ontmoet, die gewoon zichzelf waren, hun eigen leven leefden, met dezelfde