De minnaars

schuiven, ik ben niet getrouwd, toch zet ik de bloemetjes buiten. Ik weet niet of ze hem daar geloven, hij ziet er wel erg mannelijk uit, speelt in zijn driftleven ook de mannenrol, toch verraadt vrijwel elke homo zich, door een enkel gebaar, door wat soepeler beweging dan de gewone man. Deze komedie van hem irriteert me. Goed, in deze samenleving hoef je op school nu niet direct aanleiding te geven voor venijn-gesprekken van de burgerman. Hou dan je mond. Wees jezelf. Zwijg, als je door omstandigheden niet spreken kunt. Neem geen cover-girl. Zodra je gaat ‘coveren’ speel je een rol. Verpest je jezelf.

Dat was bijna ontroerend van Aart, in die dagen, ik weet het nog, dat hij thuis kwam en mij vertelde dat hij mohammedaan ging worden, om althans een soort geleding te vinden in een maatschappij, die zijn driftige polygame natuur zou aanvaarden. Hij werd het inderdaad, ik was zijn eerste vrouw, en werd als zodanig erkend door de mensen van de mohammedaanse missie, waar hij mij mee naar toe nam. Ik vond het erg aardige mensen, zij benaderden mij met een vorm van vriendelijkheid, die op grote zorgzaamheid wees, Aart had van nu af aan het recht vier vrouwen te bezitten. Hij mocht niet meer drinken, maar dat kon hij niet laten, waarschijnlijk was dat een erfelijke belasting, ik kon hem er niet toe brengen om zich hiervoor te laten behandelen, hij werd dan nog moeilijker dan hij al was. Hij wilde gewoon zijn eigen zwakheden bele