De minnaars

draagzaam in het dagelijkse leven. Ik was de telkens terugkerende herinnering aan zijn tekort. Het is ook vervloekt hard, een mooie, aantrekkelijke kerel, die voor elke jonge fan een lekker erotisch hapje schijnt te zijn, en die het gewoon niet meer kan.

Het gesprek begint Jolante te vervelen. Ik heb nou een rol, zegt ze, een verdomd mooie rol, maar je moet die volkomen introvert spelen, als je hem uitdouwt, dan wordt het pathetisch.

Mijn gedachten gaan naar het toneel. De gesprekken van vroeger. Het lijkt me alles zo pieterig geworden, sinds ik weet van concentratiekampen, stervende, hongerige mensen, gevangen mensen, de rijdende groenhoedjes op weg naar hun doden. Over de stad hangt een vale, grijsblauwe walm, ontbindingswalm van het Europakerkhof. Hij walmt binnen door de sierlijke vitrages van Jolantes flatje. Ze merkt er niets van. Nog later zal ze hier Duitse Kultur-beflissene officieren op bezoek krijgen. Ze zal er met een naar bed gaan, of met meerdere, en frigide of niet, ze zal een kind krijgen. Na de oorlog zal ze vertellen, dat ze niet weet, van wie dat kind is, want na de oorlog zal ze ‘fout’ genoemd worden, fout in bezettingstijd, ze zal veroordeeld worden met een schorsing. Dat van het kind van die duitse officier, zal ze niet erkennen, dat is niet te bewijzen.

Een uur later zit ik tegenover mijn moeder. We spreken over Aart. Ik weet niet, of hij iets voor jou is, zegt ze. Een burgerjuffrouw, als ik een burger