Eva Bonheur

nanning: .... U is niet goed bij uw hoofd! jasper: (glimlachend). . . . Ik kan je moeilijk met de neus van m’n schoen de deur wijzen, Nanning Storm, zooals méér normale vaders ’t misschien zouden doen, maar ik wou je nog enkel dit zeggen - (legt de hand op den doodskop) - en hopelijk heb jc zooveel wijsgeerig sentiment om me te begrijpen: ik heb eens van heel dichtbij ’t land van den dood gezien - van heel, heel dichtbij - en toen ik meende te sterven begreep ’k dat we niet langer leven dan die opgezette kevers daar, niet langer dan die vogels, vlinders, zeemeeuwen, bloemen en goudvisschen. ... Ik weet niet wie de man is geweest, die hier voor me staat, weet niet wat-ie geleden heeft, hoeveel smart ie had, hoeveel vreugde. .. . Als je op den schedel tikt is ’t hout - geen enkel onderscheid meer tusschen dat dooie hier en de zeeschelpen, waarin eens levende dieren gewoond hebben. . . . Door m’n microscoop zie ’k de kleinste infusoriën en bacteriën - door m’n verrekijker de milli-oenen sterren alleen van den melkweg, de dubbele en veelvoudige en veranderlijke sterren - ’k weet niet wat de zeemeeuw in de luchten en wat de wurm in de aarde ziet en ondergaat - ’k weet in den grond niets, want ’k ben ’n kleine, zoekende autodidakt, die te veel heeft gelezen en alles niet voldoende verwerkte, maar ’k weet heel stellig, Nanning Storm, met je Prince-of-Wales-boord en je handschoenen, dat ik ’t land van den dood van dichtbij heb gezien, dat we elke minuut in een Wondertuin rondtasten en dat er niets geleefd heeft, niets leeft, zonder de goddelijke wet van de liefde. . .. Ga jij nou maar gerust, denk dat ik uitgezocht-gek ben - een onderzoek naar ⁵t vaderschap van m’n kleinkind zal ’k niet laten instellen. We komen er zoo wel in ’t Heelal.... (hij steekt z'ti pijp op. Een stilte)

nanning: (gaat naar de deur, kleintjes:) Wil u mij den sleutel.....

99